La vie est belle

Tørketid

2009-03-06T01:25:00.000-08:00

Dette er ein arbeidsledig blogg. Bloggaren har planar om at bloggen skal få meir å gjera framover, men bloggaren er usikker på korleis dette skal gå. Sidan sist har bloggaren begynt å betale skatt til Bærum, og ho har også lært seg litt spansk. Det kan vera naudsynt å fundere litt over desse tinga framover.

Fjesboka, fjaseboka osv osv

2008-02-08T14:18:00.000-08:00

Fjaseboka har teke over all energien eg hadde til å skrive blogginnlegg, så nå driv eg heller og fjasar i staden for å filosofere og reflektere over dei uransaklege vegane i livet. I dag tok eg meg sjølv i å tenkje, medan eg skreiv ei tekstmelding (altså ein god, gamaldags SMS), at alle kunne lesa kva eg skreiv, fordi skriving på andre sin vegg på fjaseboka har vorte ein innarbeidd aktivitet. Dette er skummelt, og eit teikn på at denne boka tek for mykje plass. Eg må sporenstreks få meg ein ny hobby, og det skal vera ein hobby som ikkje har noko med intern-nettet å gjera i det heile tatt. Hobbyar eg ønskjer meg er: elvepadling, slik at eg kan bli ekstrem; cellospeling, slik at eg kan sitja med lang, flagrande kjole i ein stor konsertsal og sjå mystisk ut; skikøyring, slik at eg kan gå rundt med kule klede og vera ekstrem; fjellvandring, slik at eg kan vera ekstrem; selskapsdans, slik at eg kan danse rundt med lang, flagrande kjole i ein stor sal, og andre aktivitetar som anten inneber stor grad av ekstremitet eller høg og flagrande kjoleføring. Når eg har skaffa meg ein av desse hobbyane, kan eg legge ut skrytebilete av meg sjølv på facern, slik at alle får sjå kor ekstrem og flagrande eg er. Je!

Nytt hår - nye moglegheiter

2007-07-12T13:04:00.000-07:00

I dag har eg fått nytt hår. Heilt nytt og nesten ubrukt. Eg måtte kjøpe nokon andre sitt hår, sidan eg ikkje hadde så veldig mykje sjølv. Nå har eg fått limt på ein hårtust midt på hovudet, og det ser heilt ekte ut. Det er ikkje akkurat som gamaldags tupé, eg er rett og slett ganske imponert over kva dei får til for tida.

Dagen starta kl. 07.55 på Apollo hårsenter i Vika. Først var det sminking, sidan bileta av meg skal brukast på nettsida deira. Deretter vart det hårvask, før håret eg hadde på øvst på hovudet vart barbert vekk. Eg hadde grudd meg til akkurat dette på førehand, men det gjekk veldig bra og var mest komisk, sidan eg plutseleg såg ut som ein middelaldermunk. Dette er noko eg må bli vant til, sidan det skal gjerast omtrent ein gong i månaden så lenge eg brukar hårerstatning.

Etter kvart kom det både journalist og fotograf frå eit vekeblad som skal lage reportasje om håravfall. Dei tok bilete og intervjua meg, og eg kjende meg reint som ei stor stjerne. Etter barberinga vart det nye erstatningshåret limt på, og til slutt vart det klypt til og "blanda" med mitt eige hår for at det skal sjå mest mogleg naturleg ut. Farga var iallfall den same; kledeleg kommunegrå er vel den rette karakteristikken både på det gamle og det nye håret.

Nå skal eg gå med dette ein månad, før eg skal inn til den nye, faste frisøren min for å barbere av og lime på nytt igjen. Og sånn går no dagan. Billig er det ikkje, men når eg tenkjer på alle pengane eg sparer på å ikkje røykje og køyre bil, så blir eg ikkje så veldig stressa. Berre litt.

Nå blir det spennande å sjå korleis håret ser ut i morgon tidleg etter at eg har sove på det ei natt, korleis det vil sjå ut når det blir vått, når det bles, når eg har gått med lue ein heil dag og når det er fullt av snø. Det blir også spennande å møte vennar, kollegaer og elevar, å sjå kva reaksjonane vil bli. Nokon vil kanskje ikkje legge merkje til at håret mitt har endra seg, nokon vil kanskje sjå det men ikkje seie noko, og nokon vil kanskje spørje om eg har klypt meg. Uansett skal det bli artig å bli kjend med dette nye håret, og det blir morosamt å sjå om eg blir ein ny og betre person av dette eller om endringar utanpå ikkje har så mykje å seie for det som er inni.

Fotografar eg mor og meg.

Sidemålsopplæring

2007-06-04T10:51:00.000-07:00

Eg har nettopp innsett at eg er imot obligatorisk sidemålsopplæring. Eg trur ikkje det er vegen å gå for å redde nynorsken, dersom det er målet. Eg ser ikkje for meg at elevar endrar hovudmål frå bokmål til nynorsk etter å ha lært nynorsk. Eg trur heller det som blir oppfatta som tvang i skulen verkar negativt for nynorsken. Ei viktigare sak er å få nynorskelevar til å fortsetja å skrive nynorsk etter at dei er ferdige på skulen, og å få folk som har nynorsknære dialektar til å skrive nynorsk. Kvifor i alle dagar er heimesida til Kristindagane i Sel på bokmål? Og kvifor er store delar av avisa Gudbrandsdølen Dagningen skrivi på bokmål? Og kvifor endra eg hovudmålet mitt frå nynorsk til bokmål då eg begynte på vidaregåande? Dette trur eg er viktigare saker å jobbe for enn å tvihalde på sidemålsopplæringa i skulen. Hadde eg orka, så skulle eg verkeleg ha engasjert meg for dette. Men eg orkar vel ikkje.

Forvirrande framtidsplanar

2007-04-03T08:23:00.000-07:00

Nå har eg søkt på ein jobb i Gudbrandsdalen, ein i Bærum og ein i Frankrike. Eg vurderer å søkje på ein jobb i Vestvågøy, i tillegg til at eg har søkt på eit årsstudium ved Universitetet i Oslo. Kort sagt så veit eg ikkje heilt kva eg skal gjera til hausten, eller kor eg skal vera. Det minner om den hausten eg grubla over om eg skulle vera i Trondheim, Guatemala eller Sør-Korea etter jul, og plutseleg havna i Oslo fordi skjebna sendte meg dit. Eg ventar på skjebna nå også, men ho har ikkje glimra med nærleiken sin enno, dessverre. I mellomtida gjer eg Wergeland sine kloke ord til mine: "Fat ei Mistillid til dig selv, og endnu mindre til det Forsyn i hvis Hænder din Skjæbne er nedlagt."

Søndagsvasking

2007-03-18T02:23:00.000-07:00

Kristin (lenke finst i høgre marg) meiner at torsdag og søndag er dei beste dagane for klesvask. Etter å ha lese blogposten hennar med skepsis, har eg etter kvart funne ut at eg i flesteparten av tilfella vaskar klede på søndagar. Eg som trudde eg var så impulsiv og lettvinn. Etter at eg flytta frå mikroskopisk hybel på Alex Kiellis plass til Toyen, har eg gått over frå å ha døgnopen tilgang på vaskemaskin (likevel har eg brukt søndagane flittig) til å måtte skrive 39 på ei tavle når eg får lyst til å vaske. Denne vaskinga må altså planleggast. I utgangspunktet tenkte eg "ha-ha, det er da berre å planlegge vasking annankvar søndag". Men det har burettslaget sett ein effektiv stoppar for, nemleg ved å halde vaskerommet stengt på søndagar. Så da sit eg der med skjegget og postkassa og alt det sure graset, og må finne meg ein annan vaskedag. Slike ting skapar rot i systemet for allereie stressa norsklærar. Bærbar vaskemaskin blir motteke med ovasjonar.

Ferieblogg?

2007-03-13T07:31:00.000-07:00

Dette ser ut til å bli ein ferieblogg. Etter at norsklærar in spe vart norsklærar, har tida til blogging og andre trivielle ting forsvunne. Synd men sant. Sidan norsklæraren heller ikkje har intern-nett heime i stugun, så går heile bloggen åt skogen. Men kanskje blir det ei litt lenger utgreiing snart, sidan påskeferien (med trykk på e nr. 2) nærmar seg med raske steg.

Å dra alle gjennom ein kam

2007-02-20T08:54:00.000-08:00

Dersom ein søkjer på "alle * en kam" i Google, vil ein få opp alle variantane folk klarer å finne på av det vanskelege uttrykket "å skjære alle over ein kam". Kan anbefalast! Ein annan nerdeting som er artig, er å lage ei liste over fine og morosame orddelingsfeil. Det aller beste er faktisk å ha ei slik fin liste, og kunne bruke henne i undervisning. Snakk om å kunne leva av hobbyen sin!

Likestilling

2007-02-19T10:58:00.000-08:00

Da onkel Tor vart fødd i 1946, skreiv bestefar følgjande gledesbodskap i forfallsboka (ei slags type rekneskapsbok der han førde inntekter og utgifter, gardbrukar som han var): "Tora har fått ein gut". Tora var sjølvsagt kona hans, bestemor mi. Under datoen 18. oktober 1948, den dagen mor mi vart fødd, kan ein i den gamle forfallsboka lesa: "Purka har fått 13 grisungar".

Det er neimen ikkje alle hendingar som er like viktige.

Julekortløyse

2006-12-28T07:49:00.000-08:00

I år har eg ikkje skrivi eit einaste julekort. Heller ikkje i fjor eller året før der eller året før der, trur eg. Forskjellen frå alle år før er at i år hadde eg ikkje ein gong planar om å skrive julekort. Eg innsåg rett og slett ikkje at jula var på veg før ho plutseleg kom over meg med full styrke. Det må nok bety at eg har vorte ei kjerring. Før i tida brukte eg å skrive julekort til heile klassa og læraren. Da var det ingen vits å skrive kva eg hadde gjort i året som gjekk, sidan vi i klassa stort sett hadde full kontroll på kva dei andre hadde drivi med omtrent kvar einaste dag heile året igjennom. Da gjekk det mest i "God jul og godt nyttår frå Helga" eller, dersom eg prøvde å vera kreativ: "Eg ønskjer deg ei hoppande god jul og eit sprettande godt nyttår". Artig og fantasifullt.

Nå om dagen er det mest vanleg å skrive kva familien har gjort i året som gjekk, kor mange utanlandsturar dei har vore på og kor langt ungane har kome i skulegangen. Sidan eg ikkje har ungar, må eg vel skrive kor langt foreldra mine har kome. Mor har på nytt starta i 4. klasse. Far er pensjonist. Dei har stort sett vore rolege i året som gjekk. God jul og godt nyttår.

Eigentleg burde ein vel seie nytt år eller berre år. Nyttår er vel berre fram til 2., til naud 3. januar, og så er nyttår slutt. Eg ønskjer deg ei god tid frå 24. desember til 3. januar, kan ein eigentleg seie da. Resten av året bryr det meg midt i ryggen korleis du har det. God jul og godt kornår eg også ei fin helsing å få, men ikkje så relevant for den som ikkje er kornbonde. God jul og godt år er fint, men kva for år er det eigentleg ein meiner da. Resten av året, kanskje? Det er nok best å vera så nøyaktig som mogleg, slik at det ikkje oppstår misforståingar i julehelsingane. Eg ønskjer deg alt godt for jula og at 2007 skal bli det beste året ditt hittil, både når det gjeld familieliv, jobb, reising, utdanning og andre artige ting. Hjarteleg helsing Helga. Da burde det ikkje bli misforstått.

Fin tittel

2006-12-16T05:50:00.000-08:00

Eg har vore ferdig utdanna i tre dagar. Eg er framleis i sjokk. Etter 8 1/2 år er dette første helga eg ikkje har pensum hengjande over meg. Eg forstår ingenting. Heldigvis hjelp det på abstinensane at eg må bruke helga på å rette heildagsprøver. Dette er rart og meir enn rart. Eg må nok studere litt på si framover våren, slik at overgangen ikkje blir for stor. Nå blir eg nesten stressa av å ikkje vera stressa.

Ei prinsesse er fødd!

2006-12-03T12:25:00.000-08:00

I dag tidleg klokka halv ni kom mitt "tantebarn" nummer fem til verda. Ei lita prinsesse. Ei lita Astrid. Nå kjenner eg altså fem små duppedittar som skal vekse opp, gå på skule, forelske seg, studere, reise, jobbe, få barn og leva livet. Øystein, Ingvild, Oliver, Amalie og Astrid. Flotte barn med dei aller beste foreldra i verda. Heldige barn som kjem til å få gode liv fordi dei har så mange rundt seg som er glade i dei og som berre vil dei godt. Eg er glad for at eg får vera ein del av livet deira, at eg får møte dei og bli kjend med dei. At eg får sjå dei vekse opp og sjå kva for personar dei blir. At eg får lov til å vera "tante" iblant. Eg trur eg kjem til å bli ei relativt snill "tante" som prakkar på dei orddelingsreglar, franske gloser og fornuftige gåver. Og kanskje litt godis nå og da.

Laetitia 30 år!

2006-11-18T07:14:00.000-08:00

Ma petite Laetitia chérie de mon coeur fyller 30 år i dag! Hurra for den nusselegaste, raraste, søtaste, snillaste, artigaste, snålaste, mjukaste autisten i verda! Eg skulle gjerne ha feira saman med deg i dag, men slik vart det ikkje. Håpar du har ein fin dag og at alle gjer det du vil, om det så er å smørje mercurochrome på hendene dine, køyre deg rundt i Biarritz i timesvis eller gjera gymnastiske øvingar på golvet. Eg håpar vi møtest att snart! Joyeux anniversaire, ma chérie d'amour!

Nerd

2006-11-13T16:41:00.000-08:00

Eg har nettopp funne ut at det eg ønskjer meg mest av alt til jul, er Nynorskordboka, den store, raude som kostar 498,- kroner. Heller eit eksemplar av Nynorskordboka i hylla enn ein Dennis Storhøi på scena. Sidan den gamle, gule snart er like gamal som sykkelen min, og ho berre inneheld 35000 ord og ingen definisjonar, så er det på tide med fornying. Særleg sidan norsklærar in spe blir til norsklærar om berre ei veke.

Det dumme er at i staden for å ringe heim til mor med ein gong (eller kanskje ikkje med ein gong, sidan klokka nærmar seg langt på natt midt i veka) og fortelje kva eg ønskjer meg til jul, så kjem eg heller til å gå til bokhandelen så fort eg vaknar i morgon, for å sikre meg eit prakteksemplar. Det er det dumme med å bli stor; pengane er der, ein treng ikkje spare til nokon ting. Iallfall ikkje til småting som ei lita, nusseleg ordbok med raude, blanke permar. Det er berre såvidt eg kan vente. Det finst vel ingen nattopne bokhandlar i Stor-Oslo?

Borte vekk

2006-11-01T11:56:00.000-08:00

Forelesingsnotat nordisk grunnfag NTNU 4. september 2002: Norrøn litteratur, Eddadikting, Voluspå.

Forelesingsnotat nordisk grunnfag NTNU 11. september 2002: Romantikken, ca 1800-1850.

Mikroskopisk hybel 1. november 2006: Norsklærar in spe førebur fagdag om Renessansen, Barokken og Klassisismen. Periodene Gud gløymde og NTNU aldri hadde høyrt om. Norsklærar in spe riv seg i det imaginære håret. Korleis skal norsklærar in spe lære bort noko om Nordlands Trompet og Erasmus Montanus nå. Norsklærar in spe har det travelt, og bibliotek er stengt. Norsklærar in spe har nettopp forstått omgrepa "sjølvstudium" og "ansvar for eiga læring".

Oppdatering 4. desember: Hurra! Etter lang leiting i tjukk perm har eg endeleg funne både Petter, Dorothe og Ludvig. Unnskyld, NTNU! Eg skal aldri meir tvile på deg, men heller lage eit kronologisk system i tjukk perm.

Standhaftig som berre det

2006-10-27T15:54:00.000-07:00

Eg prøvde å ha ein standhaftig haust. Eg prøvde å bli ein standhaftig person, ein person som tek avgjerder og står ved dei. Eg har ikkje vore så flink til det fram til nå, men i haust skulle det altså skje. Det starta med at eg tok permisjon frå koret, fordi eg var sikker på at hausten kom til å bli altfor travel nok utan kor. Hausten var altfor travel utan kor, men likevel gjekk det ikkje meir enn tre veker ut i semesteret før eg plutseleg fann meg sjølv på korøving. Eg forstår ikkje heilt kva som skjedde, men eg kan hugse heimvegen etter ein lang dag på lesesalen, der (peikar attende på "heimvegen", ikkje "lesesalen") eg plutseleg møter den eine trivlege jenta etter den andre. Og alle seier: Helga, nå må du bli med att i koret, men eg seier: Nei, eg har det så travelt. Slik går det nokre meter til, før eg plutseleg møter ei gamal TKS-venninne som har begynt i Oslo. Eg trur det må vera da eg snur; utan noter og mat i magen sit eg plutseleg på korøving att. Men triveleg er det, om eg har aldri så dårleg tid.

Eg meiner også at eg er standhaftig på dialektbruken. Her skal det ikkje vera noko knoting, folk må jammen lære seg kva både lugum, attgløyme og sjoholo betyr. Dette har eg vore flink til (bortsett frå eit par utskeielsar på turistinformasjonen) heilt til eg nå ein dag skulle undervise nokre utvekslingselevar i norsk. Da fann eg ut at det var på tide å moderere seg litt. Heile verda treng ikkje lære heidøl heller. Men eg må seie det er stor skilnad på å moderere seg litt og å konvertere til snobbete vestkantdame på 80 år. For her dreg 1 stk jente, type standhaftig, på med "Har dere fått boken?" BOKEN! Prat om to ytterpunkt! Frå det litt uforståelege "bokjé" til det überkonservative "boken". BokEN. Kva med å prøve mellomtingen "boka" først, for eksempel. Eg har alltid sett på meg sjølv som ein traust og ekte døl, men jammen bur det ei skapfrognerfrue i meg. Kva blir det neste? Snehulen?

Sjukt-sjukt!

2006-10-11T14:35:00.000-07:00

Det er omtrent to timar sidan eit småfly kræsja inn i ein skyskraper i New York. For omtrent ein halvtime sidan sa dei på CNN at dei truleg visste kven piloten var, ein kjend baseballspelar. For ti minuttar sidan kunne eg lesa følgjande på Wikipedia: "Cory Fulton Lidle (March 22, 1972 - October 11, 2006) was a Major League Baseball pitcher. He played for the New York Yankees. He is believed to have died on October 11, 2006, during an accident in which his registered airplane crashed into a residential New York City building". Dette er skummelt, ekkelt og sjukt! Tenk at ein eller annan sjuk person går inn og noterer dette på Wikipedia som om det skulle vera ei historisk hending, type "John Lennon vart myrda da og da", før dei døde personane er identifiserte. Det er da heilt grotesk! Ingen har gått offisielt ut med namna på dei døde, pårørande er ikkje varsla, ingen veit om det verkeleg var han som køyrde flyet, men likevel er altså dødsdatoen hans notert i "leksikon". For ei grotesk verd. Det sjukaste av alt er vel eigentleg at eg finn på å google denne baseballstjerna. Sjuke folk...

Draumehuset

2006-09-30T10:49:00.000-07:00

Eg ønskjer meg eit hus. Nå. Eg er redd for at eg skal gløyme kva eg ønskjer meg når den tid kjem at eg får råd til å kjøpe meg hus. Derfor må eg lage ei liste over kva huset skal innehalde og utehalde. Først og fremst vil eg ha eit hus med sjarm. Helst eit hus med sjarmerande tømmerstokkar. Minst 100 år gamalt. Over 50 iallfall. Tømmer er vel eigentleg eit må, men det kan eventuelt vera kledd utanpå. Da skal det i såfall vera sørlandskvitt med blaude konsonander, eller sjarmerande raudt med kvite karmar. Sval er viktig, der skal gummiskoa mine stå, og der kan eg setja att paraplyen og henge fjøskleda mine, dersom eg har nokon. Huset skal ha ei etasje og kvist med skråtak. Skråtak er så fint og idyllisk. Eg skal sjølvsagt ha eit idyllisk hus. Gjerne med ein liten balkong utanfor soverommet i andre etasje (altså kvisten) der eg kan gå ut i morgonkåpe og sjå på utsikten. Eg skal sjølvsagt ha utsikt, helst 360 grader mot både fjell og vatn, og lang solgang. Både morgonsol og kveldssol er viktig. Morgonsol på soverommet og kveldssol på verandaen. Badet skal vera stort og varmt, med både dusj og badekar, og kjøkenet skal vera fullt av ljos. Stua skal vera varm og triveleg, med god sofa og lenestol. Katten min skal ligge på ei pute i sofaen. Eg har ikkje heilt bestemt meg for om eg skal ha hund eller ikkje, men eg trur ikkje han får ligge i sofaen. Han må nok vera på vaskerommet. Den store hagen skal vera full av store syrinbuskar, plommetre og andre frukttre. Eg skal også ha eit lite uthus der eg kan parkere ein Fiat Cinquecento og den fine, gamle Vespaen eg skal kjøpe meg. Eg skal nok også ha ein hest i det uthuset, så det bør helst vera litt større enn ein skåle. Fleire krav til hus har eg vel eigentleg ikkje.

Ørken, type stein

2006-09-10T11:08:00.000-07:00

I helga har eg vore på tur med Fjellgruppa til Rondane. Det var ein fantastisk triveleg tur, 11 artige turkameratar, fint ver, og eg fekk nesten dobla rekka mi av 2000-meters toppar. Eg hadde tre frå før, og nå har eg fem. Begge to på ein dag, sidan vi måtte over Vinjeronden for å koma til Rondslottet. Men det som slår meg er: kva i alle dagar er det med desse Rondane? Det er da berre ei einaste stor steinrøys! Eg klarer ikkje heilt å bli sjarmert av stein, iallfall ikkje i så store mengder. Kva i alle dagar er det som gjer at folk, for eksempel frå Otta, absolutt skal reise til Rondane? Det kan ikkje berre vera for å samle 2000-metringar? Det som sjarmerte meg mest var den fine utsikten mot Jotunheimen og Mugkampen. Eg vart gripi av relativt voldsom heimlengt - tenk så nære, men likevel så langt unna. Eg som hadde sett fram til å sjå fjellet i haustfarger, fekk ikkje sjå anna enn grått på grått, med litt innslag av grågrønt der steinen var farga av mose. Eg vart reint vonbroten der eg gjekk med nye fjellsko.

Men så sette eg meg ned for å sjå bileta frå turen, og forutan dei ca 40 bileta av utsikten mot Vakkerdalen og Jotunheimen, så har eg nokre bilete av eit fascinerande landskap med fjell som verkar urørde av menneskjelege vesen. Det er reint så ein blir gripi av trang til å overvinne desse toppane, der dei ruvar i landskapet og lokkar oss inn i ulykka. Kanskje eg skal gje desse Rondane ei sjanse til? Iallfall må eg vel det nå som eg har begynt å samle på 2000-metringar. Eg veit ikkje heilt kor mange toppar over 2000 meter som finst i Norge, men eg trur nok det er fleire enn fem. Og da kan Rondane vera ein fin plass å begynne, spesielt sidan eg til tider bur i nabolaget. Først må eg vel forresten bli ferdig med alle toppane i boka "2000-meters topper mellom Gjende og Bygdin" som eg fekk av far til jul. Han har skjønt at eg er ein friskus. Så det blir nok fleire turar til denne steinørkenen likevel. Og om vinteren er alle kattar kvite, som kjend, så da er ikkje skilnaden så stor mellom kong Salomo og Jørgen Hattemaker, eller Jotunheimen og Rondane som eg likar å kalle dei, utan å dra inn så mange fleire upassande og lite treffande flokslar.

Kanskje eg skal bestige Storronden allereie nå i haustferien, sidan eg, i motsetnad til den maskuline delen av turfølgjet, ikkje orka tre toppar på ein dag. Og så kan eg ta Storsmeden og Veslesmeden i same slengen, dei var vel ikkje så langt unna. Og Trolltinden og Digerronden, og Midtronden og Høgronden og kva dei heiter alle saman. Dei berre ligg der på rad og rekke, eit steinkast frå kvarandre, og ber om å bli bestege. Eg kan nesten ikkje vente...

Byfrøken

2006-09-07T08:39:00.000-07:00

I går prata eg for første gong med ein kar eg har studert med i eit halvår. Han vart veldig overraska over å høyre dialekta mi, for han var sikker på at eg var ei hipp og kul byberte. Dette tykte eg var veldig artig, sidan eg slettes ikkje ser på meg sjølv som ei byberte. Rett nok er eg veldig urban og verdsvant, men eg går ikkje med designklede og høghela sko, ikkje har eg langt, bleika hår og perleøyredobber heller, og dessutan er eg generelt snill og triveleg. (Ikkje for å vera frekk, men når ein kjem frå bygda har ein gjerne ei viss oppfatning av oslofolk som ikkje er udelt positiv.) Som klasseforstandaren min i 9. klasse sa på rim: "O Helga æ ein traust å ekte døl, ei fornuftog jente som tør å vera se sjøl". "Traust" rimar ikkje heilt med "byberte" - eg forstår ingenting. Men eg har prøvd å analysere kva som gjer at eg kan sjå ut som ei byberte, type stum:

1. Eg har kort hår, det er det ingen budeier som har.
2. Eg går ofte med store øyreringar, det er det ingen budeier som gjer.
3. Eg går sjeldan i bunad, det gjer alle budeier.
4. Eg drikk caffè latte, det er det ingen budeier som gjer.

Lenger kjem eg ikkje. Mysteriet er for meg like stort. Tips blir motteke med ovasjonar.

Kirnrsaktmp

2006-08-30T09:31:00.000-07:00

I dag har eg vore hjå kirnrsaktmp. Det minner meg på at neste gong eg kjøper mobiltelefon, så skal eg sjekke at ein kan legge til ord i ordlista. Kusine er eit anna ord mobilen min ikkje forstår. Kanskje eg snart kan kjøpe ny mobiltelefon, sidan eg nå skal bli telenorkunde, og dei sikkert har mykje større utval av telefonar enn Chess. Eg, mor, far og Øyvind skal nemleg bli ein familie med familieabonnement som gjer at vi kan ringje gratis til kvarandre. Mobilen min er over tre år gamal og snart moden for utskifting. Dessutan fekk han blåbærbiola over seg for ei lita stund sidan, og knappen øvst til venstre har ikkje vore seg sjølv sidan. Iallfall var det triveleg hjå kirnrsaktmp, han braut litt på meg og det knakk eit par plassar. Eg håpar på å bli god som ny etter nokre fleire knekk. Dessutan skal eg bli flinkare til å drikke vatn og ete sunt og trene. Eg har kjøpt meg ei flott, rosa vannflaske i dag. Eit fint bilete hadde vore på sin plass, men det kjem kanskje seinare.

Oppdatering 10. september: her kjem eit fantastisk flott bilete av den strålande rosa flaska mi saman med den gode venen sin, turkis termos. Dei har vore på tur i Rondane, og begge tykte det var ein ypperleg tur!

Dennis og eg

2006-08-25T04:05:00.000-07:00

Dennis såg på meg i går. Han såg meg rett inn i augene og sa "Hi there", medan han halvvegs peikte på meg (iallfall gjorde han eit eller anna kult med handa slik rapparar gjer, han var nemleg midt i ein rap). Her pratar vi altså kontakt, type blikk. Etterpå tenkte eg på alt eg kunne gjort. Eg kunne blunka til han og peikt att på ein kul måte. Eg kunne reist meg opp og vinka til publikum. Eg kunne sunge ein vakker sang. Eg kunne deklamert eit dikt. Eg kunne sagt "Någå gale ha du itte gjort, du min ænaste gut" på fronsdialekt, slik Helga Botn (fornamn neppe tilfeldig) gjorde det så fint ved Gålåvatnet etter å ha venta i hundre år på sin ænaste gut. Det artigaste hadde vore om eg besvimte, slik jenter gjorde på Beatles-konsertar før i tida. Da hadde han kanskje sprunge ned frå scena for å redde meg og ta meg med på sin kvite hest. Ikkje at eg såg nokon kvit hest, men han sto sikkert ved bakdøra og åt havre, kan eg tenkje meg. I staden for å gjere alle desse tinga vart eg rett og slett paff og mållaus. Imponerande.

Turistens ti bud

2006-08-10T23:46:00.000-07:00

Dei fleste folkegrupper burde ha sine ti bud. Ti bud for folk som arbeider på 7-Eleven. Ti bud for folk som syklar i Nordmarka. Ti bud for folk som går med aviser. Ti bud for folk som sel sko. Ti bud for italienske damer som arbeider i klesbutikk. (Det er til dømes veldig dårleg butikk å smelle til med "It's too small!" når norske, passe store jenter kjem ut av eit prøverom...) Og aller viktigast: ti bud for turistar.

Så her kjem altså "Ti bud for turistar" (delvis saksa og litt moderert frå den kjende boka "Gode historier og dumme turister" som dessverre ikkje er å finne i bokhandlar enda):

1. Ver blid og triveleg (sjølv om vi ikkje er det på grunn av alle kollegaene dine som har besøkt oss tidlegare på dagen)
2. Ver sjølvstendig, ikkje spør "What do we HAVE TO see here in Oslo" eller "What are the MOST IMPORTANT things to see here?"
3. Ver førebudd på reisa di. Ikkje begynn med spørsmålet "I don't know ANYTHING about this country! What is there to do?"
4. Ha god ånde og vask deg regelmessig.
5. Ikkje skryt av at Sverige var betre, billegare, trivlegare osv.
6. Ikkje tvil på den informasjonen vi gjev som til dømes "Are you sure bus 30 goes to Bygdøy?" eller "I didn't see the luggage lockers when I went to the train station, are you sure they're there?" Sjølvsagt er vi sikre. Bagasjeoppbevaringsboksar forsvinn ikkje av seg sjølve over natta.
7. Ikkje repeter alt vi seier fleire gonger. Memoriser det heller i hovudet. Lydlaust.
8. Ikkje fortel oss at Norge er dyrt. Vi har høyrt det før og det hadde sikkert du også før du heilt frivillig bestemde deg for å dra hit.
9. Still eitt spørsmål om gongen. Vi har til ein viss grad simultankapasitet, men vi vil gjerne ha tid til å finne svaret på eitt spørsmål før vi blir bombardert med dei ti neste.
10. Ikkje bli sur dersom vi ikkje har svar på alt. Turistinformasjon betyr ikkje at vi kan og veit alt, men at vi kan gje deg informasjon om kor du kan få betre informasjon.

11. Det er ikkje vår feil at butikkane ikkje veit kor du kan få refundert Tax-Free. Ikkje bli sur på oss for at vi ikkje kan refundere når du skal forlate landet med bil eller fly.
12. Ikkje bli sur fordi du har trekt feil kølapp, og ikkje fortel oss at det var dårleg skilting på kølappsystemet. Det er du som ikkje kan lesa.
13. Noko av det aller enklaste du kan gjera i Oslo er å finne Karl Johans gate når du kjem ut frå Trafikanten. Det er enklare enn å finne Royal Christiania og Hotel Opera. Du kan nesten ikkje unngå å finne Karl Johan. Det kan derfor vera lurt å gå ut av Trafikanten for å prøve å finne Karl Johan før du eventuelt plagar oss med ein halvtimes repetering av forklaringa vår på korleis du finn Karl Johan.
14. Lær deg litt om Norge før du kjem. Det tek seks timar med tog mellom Bergen og Oslo, så det er ingen grunn til å tru at du kan sjå ein "pjord" på to timar. Midnattssola er dessutan på ein heilt annan plass enn "the pjords", og er faktisk den same sola du kan sjå om dagen.
15. Dersom du reiser med borna dine, bestill hotellrom før du kjem.

Den oppmerksame lesar vil ha oppdaga at det vart 15 bud. Dessutan finst det også tilleggsbud for turistar av ulike nasjonalitetar:

Tyske turistar:
-Ikkje spør kva for spor Bergensbana går frå om tre dagar. Det er ingen vits. Oslo S er ikkje så stor. Berre møt opp fem minutt før avgang og sjå på den store tavla. Det tek to minutt å gå frå spor 1 til spor 19. Det finst ingen fleire spor eller hemmelege, underjordiske gangar.
-Det er vanleg folkeskikk å spørje om vi kan tysk før de spør om ting. Tysk har ikkje status som verdsspråk og det finst veldig mange, til og med blant turistinformantar, som ikkje har sett verdien av å lære seg tysk.

Asiatiske turistar:
-Slapp av. Verda går ikkje under med det første.
-Ikkje sei Aaaaa.... med nedoverstemme, det høyrest veldig komisk og litt uintelligent ut.

Israelske turistar:
-Hald dykk heime til de har lært dykk folkeskikk. Det er ingen grunn til å ikkje behandle turistinformantane pent.

Amerikanske turistar:
-Uff, her veit eg nesten ikkje kor eg skal starte...

Heldigvis finst det veldig mange turistar som kan alle desse buda og nokre til. Ho som senda blomar frå USA for å takke for at ho hadde fått att kamera sitt som ho mista 17. mai, blir aldri gløymt. Heller ikkje det homofile paret som spanderte drink på meg som takk for god hjelp i fjor. Eller det amerikanske ekteparet på 80 år som sa "You just got my smile back" og "You saved our day" da eg bestilte hotellrom for dei i Flåm og teikna kart over Jernbanetorget. Det er desse turistane som gjer jobben verd å gjera.

Ein gemyttleg verdsborgar

2006-08-08T04:45:00.000-07:00

Eg sit i godstolen og skal skrive oppgåve. Den første av slik omtrent 13 oppgåver som skal skrivast i haust før eg endeleg får ein fin tittel som kan stå under namnet mitt i telefonkatalogen. Det er i slike oppgåveskrivingstider at ein verkeleg får utforska alt det spennande intern-nettet har å by på. I dag kom eg eigentleg ikkje lenger enn til første post: GD. Her fann eg til mi store glede ut at Dennis Storhøi blir den nye Peer Gynt i forestillinga ved Gålåvatnet, noko som sjølvsagt betyr at eg må dit så fort som mogleg, det vil seie neste august. Dessverre er det ingen som deler gleda mi. Det entusiastiske svaret frå mor då eg i begeistringa sendte melding om at vi måtte til Gålåvatnet neste år, var "Du mena dæ". Eg bryr meg ikkje så mykje om det. Eg kjem til å kaste meg på telefonen den 2. oktober for å bestille billettar til denne fantastiske forestillinga som sikkert har vorte enda betre sidan eg såg ho for slik omtrent 13 år sidan. Dessutan er Peer Gynt å rekne som pensum for ein norsklærar in spe, noko som omtrent tvingar meg til å sjå det eg kan av Dennis Storhøi. Eller Peer Gynt, meiner eg.

Men ikkje nok med det. Medan eg sat og las GD og heimlengten reiv og sleit i meg, så oppdaga eg ein annan gledeleg ting: Helten min (framleis Dennis, altså) spelar i forestillinga Peer Gynt - Verdensborger av Gemytt som går på Centralteatret i slutten av august. Gleda ville ingen ende ta da eg, etter å ha trykt på link etter link, til slutt hadde fått to billettar til stevnemøte med Dennis 24. august. Kristine, som endeleg skal flytte til Oslo, skal få vera med. Vi har fått plassar rett ved scena, slik at vi kan ta han med oss heim dersom det skulle bli aktuelt. Eg gler meg.

For ordens skuld, det er ikkje eg som har teke dei fine bileta. Fotografen kjenner eg ikkje, men eg har frekt stole dei frå www.kjentfolk.no og www.peergynt.no. Håpet er at eg etter kvart kan legge ut heimelaga bilete av både Dennis og Gålåvatnet. Dæ vøre fint.

Arrivederci Roma!

2006-07-31T00:14:00.000-07:00

Nå er det jammen slutt. Plutseleg sit eg heime på hybelen og kan berre drøyme om Roma. Slutt på cappuccino hjå kaffemannen som vi aldri fann ut kva heitte, slutt på handleturar på supermercato GS der eg kvar einaste gong lærte ord for mange nyttige ting som pose og småpengar, slutt på heimemiddagar med utsikt til kuppelen på Peterskyrkja, slutt på spaserturar til skulen i 40 varmegrader, slutt på ivrig jakting på Fiat500 og Vespa, slutt på Radio Vaticana som akkompagnerer All Bran-frukosten, slutt på å slå av ein prat med restaurantmennene, slutt på å bli stoppa av asiatiske damer som vil selje sjal ved Peterskyrkja, slutt på lunsj med parmaskinke, pesto og philadelphia på takterrassen på skulen, slutt på ganske mange ting, rett og slett.

Eg veit ikkje om eg kjem til å sakne alle desse tinga like mykje. Men når eg dreg til Roma neste gong, så vil eg nok gjerne gjera mange av dei same tinga. Sjølv om eg ikkje kasta myntar i Trevi-fontena, så er eg sikker på at eg kjem til å reise attende, og da må eg ha klar ei liste over alt eg skal gjera. Aller først må eg gå på La Vittoria og ete pizza med bresaola, ruccola og parmesan, og kanskje ta ein cappuccino hjå kaffemannen, i omvendt rekkjefølgje sjølvsagt, sidan det ikkje er lov å drikke noko anna enn svart kaffe, til nød ein macchiato, etter kl. 11 om føremiddagen. Så skal eg sjølvsagt henge i Trastevere ein god del. Der skal eg innom Libreria del Cinema , ete macedonia av skogsbær med vaniljeis på La Fonte della Salute i Via Cardinale Marmaggi som vi dessverre ikkje fann før siste veka, gå på Il Boom og prøve jukeboxen, sitja ved fontena utanfor Santa Maria in Trastevere, gå på Bar Calisto og ete sjokoladeis, gå innom dei artige butikkane som eg aldri orka å titte inn i fordi eg var for varm, og ein haug med andre artige ting. Dersom eg er der ein søndagsmorgon, så må eg nok ta ein tur innom marknaden i Porta Portese og deretter ete søndagslunsj på Bibli. Så skal eg også gå til Peterskyrkja klokka sju ein morgon, da er det ikkje så mange andre der som øydelegg høgtidsstemninga. Eg må nok også gå nokre turar att og fram i Via del Governo Vecchio og gå innom Impronta calzature. Ein tur på Obikà på Piazza di Firenze er også obligatorisk, der fekk eg berre vore ein gong, men den fantastiske mozzarellaen dei hadde der var verd ein romatur i seg sjølv. Skal eg rekke over alt dette trur eg jammen at eg treng seks veker til. Eg begynner verkeleg å gle meg til neste gong.

Gode naboar

2006-07-23T23:53:00.000-07:00

Gode naboar er viktig. Når eg blir stor ønskjer eg meg gode naboar som eg kan låne sukker hjå, invitere på kaffe ("kaffe" altså), vatne blomane for når dei er på ferie og gå på butikken for når dei er gamle og har gåstol. Sjølvsagt vil eg også at dei gode naboane skal gjere det same for meg når eg endeleg, etter mykje venting og purring på hjelpemiddelsentralen, skal få gåstol.

Vi har fått veldig gode naboar i Roma. På stamrestauranten La Vittoria har vi Claudio, restaurantvenen vår som har begynt å klage over kollegaene og dei andre gjestane til oss. Claudio er nok den aller beste venen vår, han er den einaste vi veit namnet på, og han ba oss faktisk om å koma for å ete ein siste middag før dei skulle stenge for sommaren. Ein ekte ven, altså. Det betyr forresten at det nå er slutt på fantastisk god pizza med bresaola, parmesan og ruccola, saltimbocca med grilla melanzane og zucchine (aubergine og squash, veldig godt!) og alt det andre gode dei har på menyen. Vonleg er Claudio framleis der neste gong vi kjem til Roma.

Kaffemannen og brøddama er dei næraste naboane våre. Kaffemannen veit kva vi skal ha når vi kjem. Due caffé e due cappuccini. Kanskje til og med ein pasticceria i blant, når vi ikkje har lyst på All Bran. Kaffemannen er smørblid kvar einaste gong, spesielt da Italia vann fotball-VM for ei lita stund sidan. Da hadde både han og kona på seg blå Italia-skjorter. Brøddama, som eigentleg ofte er ein brødmann, stolar så mykje på oss at ho, ofte han, let oss få handle på kreditt dersom vi ikkje har småpengar, eller spicci som det heiter her. Domani seier ho når eg kjem med ein 20-seddel. Det hastar ikkje før i morgon. I dag var Kristin inne hjå brødmannen, som altså da var ein brødmann, og da sa han, før ho fekk sagt noko, "quattro panini sesami?". Brødmannen har altså lært seg at vi er fire personar som kvar dag et kvar vår panino (heretter skal eg aldri meir seie "ein panini") med sesamfrø. Dessverre skulle ikkje Kristin ha quattro panini sesami i dag, sidan vi hadde med oss restar frå middagen i går til skulen, og dermed ikkje hadde bruk for sesampanini. Litt synd, men vi får ta det att i morgon.

Eit par naboar som vi ikkje har så mykje utstand med, er dama på Frutteria og dama på Lavanderia. Dama på Frutteria, der Tølløv kjøper øl og vatn nokre gonger for dagen, har endeleg smelta. Nemnde sambuar var stolt som ein hane da han for eit par dagar sidan kunne fortelje at ho hadde smilt til han. Ikkje berre eit grin som ho hadde prestert før, men eit ekte, hjarteleg smil. Kanskje fordi ho etter kvart har forstått at ho tjener eit lass med gryn på denne ølhunden, og dermed bør halde seg inne med han. Dama på Lavanderia, der vi vaskar kleda våre, sa at vi var for pene til å vera tyskarar. (Forresten sa ho det ikkje til meg, sidan eg ikkje var med den dagen, så eg veit eigentleg ikkje om eg høyrer inn under den kategorien.) Det var veldig fint sagt.

Det er komisk å sjå kor mange naboar eg er på hels med etter ein månad her, i forhold til kor mange eg slår av ein prat med etter fire månader i Oslo. Trur forholdet kanskje er 1:7 i Roma sitt favør. Kanskje eg må begynne å helse på dei som arbeider på Kiwi og 7-eleven når eg kjem heim til Alexander Kiellands plass. Da kan eg kanskje etter kvart låne sukker av dei også. Dæ vøre fint.

Endeleg vaksen!

2006-07-18T05:26:00.000-07:00

Akkurat da eg skreiv tittelen innsåg eg kor langt frå sanninga eg er. Grunnen til at eg hevdar å ha vorte vaksen, er at eg har begynt å like blåmuggost, nærare bestemt Gorgonzola. Men når ein først likar ein type blåmuggost så likar ein sikkert alle dei andre også. Det å like blåmuggost må vera sjølve nøkkelen til vaksenlivet, trur eg. Frå første gongen eg var i Frankrike, for åtte år sidan, så har eg lært meg til å like andre ostar enn raudost og kvitost. Det var berre blåmuggosten som stod att på lista, og han kunne eg krysse av for eit par veker sidan da eg åt ost med Oste-Kristin. Frå før har eg såvidt klart å ete blåmuggost i pizza og pastasaus, men aldri "rå" utan anna tilbehør. Plutseleg skjedde det berre, eg prøvde ikkje å like han og hadde ikkje ein gong planlagt at det skulle skje. Det var rett og slett ei "ein gong i livet"-oppleving, ein slik augneblink som aldri kjem att. Noko som kan verke som ein bagatell i den store samanhengen, men som likevel kjem til å skape store omveltningar i kvardagen min. Tenk berre på alt eg kan lage til middag når eg skal slå meg laus på det store kjøkkenet mitt. Det blir rett og slett eit nytt kapittel i livet.

Grunnen til at eg likevel tvilar på om eg endeleg er vaksen, er at eg ikkje likar kaffe. Eg kan rett og slett ikkje forstå folk som må drikke svart kaffe fleire gonger om dagen og som i tillegg synest det er godt. Eg kan strekkje meg så langt som å seie at cappuccino og caffè latte er godt (med mykje brunt sukker), og her om kvelden drakk eg til og med caffè macchiato på stamrestauranten vår "La Vittoria". Med mykje sukker. Men frå der og til å bli avhengig av svart kaffe er det ein veldig lang veg, og det er ein veg eg rett og slett ikkje veit om eg vil gå. Til far si store sorg, dessverre. Heime i Vakkerdalen blir ein ikkje rekna som vaksen dersom ein ikkje drikk kaffe utan mjølk og sukker. Dersom eg har tenkt å flytte heim når eg blir 70 år, så vil framleis folk sjå på meg som ein tenåring, i verste fall. Men det er kanskje prisen ein må betale for å ikkje få brune fingre og røykhoste. Eller kva ein nå får av for mykje kaffe. Eg kjenner meg iallfall veldig vaksen om dagen. Ansvarsfull og seriøs i Roma.

Kulturveke

2006-07-13T00:09:00.000-07:00

Dersom Jan Erik Wold hadde skrivi "Kulturuke" på nynorsk, så hadde han fått ein ekstra bokstav å rutte med, og han kunne laga eit mykje lenger dikt. V er ein bokstav som kan brukast i veldig mange fine ord, mellom anna "ven", "vakker" og "vedunderleg".

Eg har hatt ei kulturell veke, iallfall to dagar, og i går såg eg noko som var både vent, vakkert og vedunderleg: den fantastiske ballettforestillinga "Don Quijote", eller "Don Chisciotte" som han visstnok heiter på italiensk, med Ballet Concierto og den store stjerna Iñaki Urlezaga. Eg har aldri høyrt om han før, men det kan ha noko med at eg ikkje er oppdatert på ballett. Det skal eg sjølvsagt gjere noko med frå nå.

Men ikkje nok med det, dagen før var eg på ein diger utekonsert utanfor Roma sentrum, omtrent ved flyplassen Ciampino verka det som, iallfall om ein skal dømme etter kor nære vi var ved å kunne ta på flya som flaug over oss. Hovudtrekkplasteret på denne konserten var vesle, nusselege Manu Chao, han var rett og slett bitteliten, men vi fekk også med oss ein voldsomt engasjert sigøynerartist eller kva han nå var, ikkje lett å seie, men gruppa heiter Gogol Bordello og kan sjåast både i Stockholm og Göteborg om ikkje så lenge. Kan absolutt anbefalast, har aldri sett så mykje energi samla på ei scene. Eg fekk også stor sans for det italienske reggaebandet Working Vibes som opna heile konserten.

Nå har eg iallfall endeleg vore litt kulturell i Roma, etter tre veker som berre har dunsta bort i ukulturelle ting som eg ikkje kan hugse. Forresten er vel mat rekna som kultur, og da har eg vel vore kulturell stort sett heile tida. I kveld skal eg faktisk på ny danseforestiling, eg og Ida held ut to dagar på rad når vi først har begynt å bli kulturelle.

Sorg og smerte!

2006-07-10T07:27:00.000-07:00

For ein sorgens dag! Zizou, kva tenkte du på? Dette er heilt ubegripeleg, rett og slett inafferrabile, eit ord eg ironisk nok heilt tilfeldig lærte i dag. Eg forstår ingenting, alt er berre trist og grått. At den største av dei alle (heilt objektivt sett...) skulle forlate grasmatta for siste gong på ein slik måte, det er meir enn eg kan bera. Han skulle gått ut med hovudet høgt rett før slutt, med vissheita om at han var best i verda, han skulle fått ståande applaus frå både franske og italienske supporterar og frå alle andre. Det hjelp litt å høyre at Materazzi blir omtala som farlegare enn ein psykopat med øks. Det hjelp også å sjå at Zizou smiler i dag. For meg kjem han uansett alltid til å vera den aller største.

Allez Les Bleus!

2006-07-09T06:04:00.000-07:00

I dag skal det avgjerast. Kven er den beste fotballnasjonen i verda. Blir det Les Bleus eller blir det Gli Azzurri. Ein ting er iallfall sikkert, og det er at det ikkje blir Drillos i år heller.

Eg kjenner meg delt i to. Hjarta mitt bankar blått, kvitt og raudt. Under semifinalen for nokre dagar sidan kom minna strøymande på frå sommaren 1998. Først forsto ingen kva som var i vente, men Frankrike vann kamp etter kamp, og det begynte etter kvart å gå opp for folk kva som heldt på å skje. Fotball vart plutseleg den nye nasjonalidretten i Frankrike. Til og med franske damer såg på fotball. Aimé Jacquet var den store helten, Zidane var kongen. Eg hugsar dei alle saman. Thuram scora sine to første landslagsmål i semifinalen. Ingen skjønte noko, aller minst han sjølv. Laurent Blanc kyssa Fabien Barthez på det glattbarberte hovudet før kvar kamp. Didier Deschamps hadde Bayonne-dialekt. Christophe Dugarry og Bixente Lizarazu hadde spelt på Girondins de Bordeaux. Thierry Henry var ung og talentfull. Emmanuel Petit var stor, flott og blond som ein viking. Eg hugsar 12. juli, 3-0 over Brasil i finalen. Et un, et deux, et trois zero. Les Bleus var dei store heltane, og l'Hexagone kokte to dagar før den eigentlege nasjonaldagen. Jacques Chirac kyssa Fabien Barthez på det glattbarberte hovudet. Alt handla om fotball.

Nå er det i Italia det skjer. Ingen hadde visst noko på førehand her heller. Plutseleg hadde Gli Azzurri gått vidare etter innleiande runder, og den eine delfinalen etter den andre endte opp med eit Roma fullt av tutande bilar og skuterar med enorme italienske flagg. Håpet er ljosegrønt, kvitt og raudt. Il Tricolore vaiar overalt, og i går kom flagget opp på balkongen vår også. VM-feberen herjar. Tølløv og Silje har kjøpt seg blå Italia-skjorter, og til og med Kristin kan skryte på seg å ha sett sin aller første heile fotballkamp. (Sjølv om eit avslørande bilete kan tyde på at det berre er halve sanninga.) "Forza Italia" sa restaurantvenen vår til meg i dag då eg gjekk forbi. "Si si, Forza Italia" sa eg og kjende meg som Judas. Eg har sjølvsagt egoistiske motiv for å ønskje at Italia skal bli verdsmeistrar. Da vil natt til 10. juli 2006 bli ein fest vi aldri kjem til å gløyme, og som vi kan fortelje barnebarna om når den tida kjem. Men eg har framleis Frankrike i hjarta, hovudet, magen og føtene. Her eg sit nå synest eg det er artig med eit italiensk flagg på balkongen, og eg kunne nesten tenkt meg ei blå T-skjorte med Italia på. Men eg veit at når kvelden kjem, Zizou dukkar opp på skjermen og Marseillaisen rungar, da kjem det ikkje til å vera nokon tvil om kven eg unnar seieren mest.

Amor

2006-07-05T07:20:00.000-07:00

Amor blir Roma baklengs, og eg er altså i Roma. Det er her eg har møtt Amor. Altså kjærleiken. I Roma. Kjærleiken til Roma er det vel eigentleg eg har møtt. Eg har aldri likt ein storby så godt som eg likar Roma. Eg har ikkje vore her så lenge, men eg trur det måtte vera kjærleik ved første augekast. Det skjedde den første gongen eg såg utsikten over Roma frå takterrassen på instituttet vårt. Eg er eigentleg ingen storbyperson, sjølv om eg er veldig glad i Oslo. Men så er vel Oslo heller ingen storby.

Grunnen til at eg er i Roma har å gjere med at eg aldri kan slutte å studere. Nå vil Lånekassen snart hindre meg i dette, og da må eg ta sommaren til hjelp. Derfor blir det lite pengar inn og mykje pengar ut denne sommaren. Det tek eg med ei stor klype salt, sidan eg trur ein får dei beste minna av pengar ut. I sommar skal eg ta 20 studiepoeng i italiensk språk og kultur, og dette skjer med eit intensivt kurs på seks veker i Roma. Det kunne ikkje vore betre, rett og slett. I tillegg til alt eg visste på forhånd, som varmt ver, Colosseum og Basilica San Pietro, så har dette opphaldet også bydd på eit veldig bra kurs, ein spennande bydel som heiter Trastevere, mange trivlege medstudentar, og ikkje minst tre flotte sambuarar som kan lage mat! Det er kanskje noko av det beste med heile opphaldet. Det er nesten for godt til å vera sant, og eg klyp meg i armen kvar gong eg går i butikken med nokon som kan lukte og klemme på matvarene for å finne ut om dei er bra. I tillegg har vi utsikt til kuppelen på Basilica San Pietro frå balkongen vår, noko min kjære romkamerat synest er ein stor klisjé men som eg synest er flott og heilt på sin plass. Det er ingen vits å bu i Roma dersom ein ikkje kan vinke til paven når det passar seg. Nye oppdateringar vil koma frå denne vakre byen som eg nå har kjent i 17 dagar.

Blogging2

2006-07-05T06:34:00.000-07:00

Dette er veldig spennande! Nå har eg hatt blogg i 10 minutt, og har allereie oppdaga ei ny verd. Det kan ha noko med at eg aldri har laga heimeside før, og på den måten aldri har sett kva for store moglegheiter dette intern-nettet har. Det er ikkje det at eg trudde intern-nett var ei døgnfluge, men eg har nok aldri heilt sett meg inn i korleis ting fungerte. Det ser veldig enkelt ut... Det beste er kanskje at eg får utløp for skrivekløen eg iblant har og som sjeldan kjem til uttrykk. Eg kan aldri bli forfattar, sidan eg ikkje har nok fantasi og kreativitet til å skrive ei heil bok, eller kanskje problemet er at eg ville bli lei av romanen før eg var halvferdig, sidan eg ikkje er så flink til å gå fullt og heilt inn for ein ting, men nå har eg iallfall løyst problemet ved å bli bloggar. Etter kvart skal eg finne eit fint norsk ord for det eg nå er.

Blogging

2006-07-05T06:12:00.000-07:00

Akkurat nå har eg begynt å blogge. Inspirert av mine nye venninner Kristin og Anita. Eg veit ikkje kor lenge det kjem til å vare. Kristin er så dreven innan blogging at ho har fått jobb på grunn av det. Hovudjaga kan ein vel seie på nynorsk. Eg har eigentleg aldri visst kva ein blogg var før eg møtte Kristin, men det kan sjå ut som om det er ein mellomting mellom heimeside og dagbok. Eg trur ikkje dette blir ei veldig personleg dagbok, men det er kanskje ein betre ting enn å sende ein upersonleg fellesmail.